ΓΚΑΛΟΠ
Δημοσιεύτηκε: 05 Μάιος 2005 07:32 am
1-Φωνάρες
Αντρικές
α) Στράτος Παγιουμτζής ( όχι τόσο για το μεγάλο φάσμα που έπιανε η φωνή του όσο για τη φοβερή μάγκικη χροιά του- γειά σου Στράτο μου τεμπέλη!)
β) Κάβουρας
γ) Νταλκάς
Γυναικείες
α) Ρίτα-το λέω κι ανατριχιάζω-Αμπατζή (κατά τη γνώμη μου Η Φωνή-γάντι για ρεμπέτικο, Σμυρναϊκο
β) Μπέλλου σαν μεταγενέστερη χωρίς αυτό να μειώνει την απίστευτη αυτή κρυστάλινη αλλά και κάργα μαγκικη φωνάρα της
2-Και όσο για συνθέτες αδέρφια μου εδώ με βασανίζει το μεγάλο δίλλημα
γιατί και με τους δύο έχω κλάψει κι έχω γλεντήσει το ίδιο...Λοιπόν (όσο μπορείς να τους συγκρίνεις, γιατί μην ξεχνάμε ότι ο ένας ήταν πατέρας του ρεμπέτικου κι ο άλλος ενας συνθέτης φαινόμενο που το πήγε και λίγο παραπέρα...) Μάρκος ή Τσιτσάνης? Θα πώ περισσότερο στο δικό μου γκάλοπ γιατί έχω βρεί εξίσου καλά επιχειρήματα οπότε πρός το παρόν τους αγαπάω και τους σέβομαι κ' τους δυο το ίδιο!
Όμως-και πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη-πέρα απο αυτούς τους δύο έχω να δηλώσω ότι ο Τούντας είναι η πιο αξιοθαύμαστη μορφή συνθέτη αφού:
α)Δεν έπινε κι όμως έχει γράψει κορυφαία τραγούδια για drugs(και με νόημα)
Β)Έβαζε εντελώς ρεαλιστικά πολλές φορές και αστεία θέματα στα τραγούδια του σε σημειο που κερδίζει με τον πιο απλό τρόπο-μεγάλη δουλειά για έναν συνθέτη, κι όσοι γράφουν απο εσας το ξέρουν καλά αυτό ειδικά με το στοίχο
γ)Και σημαντικότερο: η μουσική που έγραψε έχει τόσες αλλάγες δρόμων(στο ίδιο κομμάτι) τόσο ελεύθερο στύλ που όμως είναι πάντα στο ρυθμό και τέτοια φαντασία που, ας μου επιτραπεί ο όρος, άνετα τον λες alternative συνθέτη του ρεμπέτικου, τραβηγμένο αλλά ο τύπος είναι χαλαρά ο Αινσταιν της τότε εποχής ειδικά όσο αφορά τη μουσική!!
Περπατάω στο δρόμο και μυρίζει φούντα
λες να χτυπήσω για tatto στην πλάτη μου τον Τούντα?
(Έτσι για να θυμηθούμε λίγο και τα παρόμοια στιχάκια που λέγαμε στο στρατό!)
Αντρικές
α) Στράτος Παγιουμτζής ( όχι τόσο για το μεγάλο φάσμα που έπιανε η φωνή του όσο για τη φοβερή μάγκικη χροιά του- γειά σου Στράτο μου τεμπέλη!)
β) Κάβουρας
γ) Νταλκάς
Γυναικείες
α) Ρίτα-το λέω κι ανατριχιάζω-Αμπατζή (κατά τη γνώμη μου Η Φωνή-γάντι για ρεμπέτικο, Σμυρναϊκο
β) Μπέλλου σαν μεταγενέστερη χωρίς αυτό να μειώνει την απίστευτη αυτή κρυστάλινη αλλά και κάργα μαγκικη φωνάρα της
2-Και όσο για συνθέτες αδέρφια μου εδώ με βασανίζει το μεγάλο δίλλημα
γιατί και με τους δύο έχω κλάψει κι έχω γλεντήσει το ίδιο...Λοιπόν (όσο μπορείς να τους συγκρίνεις, γιατί μην ξεχνάμε ότι ο ένας ήταν πατέρας του ρεμπέτικου κι ο άλλος ενας συνθέτης φαινόμενο που το πήγε και λίγο παραπέρα...) Μάρκος ή Τσιτσάνης? Θα πώ περισσότερο στο δικό μου γκάλοπ γιατί έχω βρεί εξίσου καλά επιχειρήματα οπότε πρός το παρόν τους αγαπάω και τους σέβομαι κ' τους δυο το ίδιο!
Όμως-και πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη-πέρα απο αυτούς τους δύο έχω να δηλώσω ότι ο Τούντας είναι η πιο αξιοθαύμαστη μορφή συνθέτη αφού:
α)Δεν έπινε κι όμως έχει γράψει κορυφαία τραγούδια για drugs(και με νόημα)
Β)Έβαζε εντελώς ρεαλιστικά πολλές φορές και αστεία θέματα στα τραγούδια του σε σημειο που κερδίζει με τον πιο απλό τρόπο-μεγάλη δουλειά για έναν συνθέτη, κι όσοι γράφουν απο εσας το ξέρουν καλά αυτό ειδικά με το στοίχο
γ)Και σημαντικότερο: η μουσική που έγραψε έχει τόσες αλλάγες δρόμων(στο ίδιο κομμάτι) τόσο ελεύθερο στύλ που όμως είναι πάντα στο ρυθμό και τέτοια φαντασία που, ας μου επιτραπεί ο όρος, άνετα τον λες alternative συνθέτη του ρεμπέτικου, τραβηγμένο αλλά ο τύπος είναι χαλαρά ο Αινσταιν της τότε εποχής ειδικά όσο αφορά τη μουσική!!
Περπατάω στο δρόμο και μυρίζει φούντα
λες να χτυπήσω για tatto στην πλάτη μου τον Τούντα?
(Έτσι για να θυμηθούμε λίγο και τα παρόμοια στιχάκια που λέγαμε στο στρατό!)